Հունիսի 7-ի ընտրությունները Հայաստանում ոչ թե ներքին քաղաքական ճակատագրի հարցն են, այլ ավելի լայն աշխարհաքաղաքական խաղի հրահանգներն են, որոնցում Սյունիքը դառնում է ճակատագիրը որոշող կետը։ Այս կարծիքը ես արտահայտում եմ՝ վերլուծելով ընթացիկ իրավիճակը և դիտարկելով այն Բաքվի քաղաքականության համատեքստում։
Ադրբեջանը, ի տարբերություն մեր երկրի ներկայիս իշխանության, կարողանում է վարել մտածված և բազմաքայլ քաղաքականություն։ Այս հնարավորությունը բացվել է 2020 թվականի պատերազմից հետո, երբ Բաքուն հաջողությամբ ցույց տվեց Մինսկի խմբի համանախագահող երկրներին, որ Հայաստանի գործող իշխանությունը դեստրուկտիվ է, և իրավիճակը կարելի է փոխել ռազմական ուժի միջոցով։
Հաջորդ քայլը, որը հաջողությամբ իրականացվեց, Նոյեմբերի 9-ի հայտարարության 9-րդ կետի կատարմանը հրաժարվելն էր, ինչի հետևանքով ոչ միայն Արցախը, այլև հայկական պետականությունը հայտնվեց ծայրահեղ ճնշման տակ։
Այսօրվա իրավիճակը նույնպես վտանգավոր է։ Ադրբեջանին պետք է ստանալ գերտերությունների համաձայնությունը Սյունիքն իր վերահսկողության տակ վերցնելու համար։ Սյունիքի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը կոմունիկացիոն հնարավորություններն են։ Բաքվի նպատակն է Ռուսաստանին և Իրանին թույլ տալ ցամաքային կոմունիկացիա ստանալ իր տարածքով՝ այսպես կոչված «հյուսիս-հարավ» ճանապարհով, որն այդ երկրների համար ստրատեգիական նշանակություն ունի։ Դրա դիմաց Ադրբեջանը ցանկանում է վերահսկողության տակ վերցնել Սյունիքով անցնող արևելք-արևմուտք ճանապարհը, որը նույնպես ստրատեգիական նշանակություն ունի Արևմուտքի՝ առաջին հերթին ԵՄ-ի համար։
Պատահական չէ, որ Ռուսաստանն ու Իրանը նորից են սկսել բանակցել Ադրբեջանի հետ հյուսիս-հարավ ճանապարհի վերագործարկման հարցով։ Քաղաքականության իմաստն այլ երկրների համար օգտակար և անհրաժեշտ լինելն է՝ չհանձնելով սեփական դիրքերը։ Հայաստանի գործող իշխանության քաղաքականությունը, ցավոք, դառնում է խոչընդոտ մյուսների համար, միաժամանակ հանձնելով սեփական դիրքերը։
Ադրբեջանին Սյունիքն իր վերահսկողության տակ վերցնելու համար անհրաժեշտ է, որ Հայաստանը վատթարացնի հարաբերությունները Ռուսաստանի և Իրանի հետ, հերթական անգամ դառնալով դեստրուկտիվ երկիր, ում հետ հնարավոր չէ պայմանավորվածություններ ձեռք բերել։ Դա կբացի ճանապարհը Հայաստանը դուրս թողնելու ԵԱՏՄ-ից և ԵՄ-ի հետ պատրանքային ինտեգրվելու համար, ինչը կնշանակի, որ մեր երկիրը կորցնում է իր ռազմավարական նշանակությունը և դառնում է բոլորի համար խոչընդոտող գործոն։
Այս համատեքստում, գործող իշխանությունը, իր մասով, Ադրբեջանի նպատակների համար բոլոր անհրաժեշտ քայլերը կատարում է։ Հունիսի 7-ի ընտրությունները, ուսումնասիրելով այս լայն պատկերը, պետք է դիտարկել ոչ թե որպես ներքին քաղաքական պայքար, այլ որպես հնարավորություն՝ կանխելու մեր երկրի ռազմավարական տարածքների վերջնական կորուստը։
