Անցած հինգշաբթի օրը Վաշինգտոնում տեղի ունեցավ մի նիստ, որը, թեև նախատեսված էր Գազայի հատվածի օգնության ծրագրերի և ոստիկանական ուժերի ստեղծման թեմայով, արժանացավ ոչ այնքան լայն ուշադրության, որքան արժանացել էր իր հյուրընկալի՝ Դոնալդ Թրամփի՝ ինքնակենտրոն ելույթի շնորհիվ։
Նիստը տեղի էր ունեցել Խաղաղության ամերիկյան ինստիտուտում, որը վերանվանվել էր Թրամփի անվան ինստիտուտ՝ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի կողմից։ Այս միջոցառման ընթացքում Ղազախստանի նախագահը նույնիսկ առաջարկեց հիմնել Թրամփի անվան մրցանակ։
Սակայն ամենահետաքրքրաշարժը Թրամփի ինքնակենտրոն ելույթն էր, որը ձգվեց 45 րոպե։ Նա գովերգեց ինքն իրեն՝ «Խաղաղության խորհրդը» անվանելով «ամենաազդեցիկ խորհուրդը, որի նմանը դեռ չի եղել»։ Նա նաև հայտարարեց, որ խորհրդի աշխատանքը կհսկի ՄԱԿ-ին՝ վերջինիս աշխատանքը ավելի արդյունավետ դարձնելու համար։ Թրամփը չէր զրկում իրեն կատակելու հաճույքից՝ նշելով, որ «Մարկո Ռուբին այնքան լավ ելույթ ունեցավ Մյունխենում, որ քիչ էր մնում հեռացնեի նրան պաշտոնից»։ Նա նաև կատակով խոսեց իր անունի արտասանության դժվարության մասին՝ ասելով. «Այո, «Ադրբեջան»-ը դժվար է արտաբերել, բայց ես սովորել եմ։ Գեղեցիկ անվանում է»։
Անկեղծորեն խոստովանելով, որ չպետք է աջակցի այլ երկրներում բարձրագույն պաշտոնների թեկնածուներին, Թրամփը նշեց, որ «ես աջակցում եմ նրանց, ովքեր ինձ դուր են գալիս»՝ նշելով Սիրիայի առաջնորդին և Արգենտինայի նախագահ Խավիեր Միլեյին։ Նա նշեց, որ Միլեյը, թեև հարցումների համաձայն մի փոքր հետ էր մնում, համոզիչ հաղթանակ տարավ։ Թրամփը հավելեց, որ հիմա աջակցում է օտարերկրյա առաջնորդներին, այդ թվում՝ Վիկտոր Օրբանին, որն այն օրը ներկա էր նիստին։
Այս ամենի ֆոնին հետաքրքրական է նաև այն, որ Թրամփը ճանաչում է Ադրբեջանի հաղթանակը պատերազմում, նույնիսկ հարցրել է Իլհամ Ալիևին, թե ինչու նա չի շարունակել հարձակումը։ Նիստի ընթացքում նա նաև հայտարարեց, որ Ադրբեջանը լինելու է Գազայի հատվածի վերականգնման ֆինանսական հովանավորներից մեկը։
Իսկ Իսրայելի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, որը նույնպես մասնակցում էր նիստին, հայտնի է, որ ունեցել է «տիկնիկի» դեր։ Իշխանությունները, որոնք սիրում են գովազդել ինքզինքը, այս մասնակցության մասին պատմում են շատ ժլատորեն։ Փաշինյանի դերը պետք է յուր անձով պատկերազարդի ԱՄՆ նախագահի առաջատար դերը համաշխարհային գործերում, նրա վաստակը «ողջ աշխարհում խաղաղության» ճանապարհին։ Այս պատկերազարդումը ավելի համոզիչ դարձնելու համար Փաշինյանը ստիպված է ամեն անգամ վեր ցատկել և լուսարձակների լույսի տակ սեղմել Ալիևի ձեռքը։
Կարելի էր ենթադրել, որ նույն դերը վերապահված է նաև Իլհամ Ալիևին։ Սակայն դա այդքան էլ ճշմարիտ չէ։ Նախ, Ադրբեջանի հետ փոխգործակցելու ԱՄՆ-ի շահագրգռվածությունը շատ ավելի մեծ է, ինչպես նշում են փորձագետները, Հայաստանի և Ադրբեջանի ռեսուրսային ներուժի և հնարավորությունների տարբերության պատճառով։ Այսինքն՝ ԱՄՆ-ի համար Ադրբեջանը ավելի կարևոր գործընկեր է, քան Հայաստանը։
