Արտառոց առօրյայի եռուզեռում, մշտական սթրեսի և երկրի ապագայի նկատմամբ տագնապի հոգեվիճակում մենք հաճախ չենք նկատում մեր աչքի առաջ տեղի ունեցող իրադարձությունների դարակազմիկ բնույթը։ Բայց բավական է մի փոքր կտրվել կլանող առօրյայից, և միանգամայն հստակ ուրվագծվում է այն ամենի մասշտաբն ու մեծությունը, ինչ այսօր անում է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին։ Եվ ոչ միայն Հայաստանի ու հայերի, այլև ողջ քրիստոնյա աշխարհի ու քաղաքակիրթ մարդկության համար։
Անցյալ շաբաթ ողջ քրիստոնյա աշխարհը աղոթեց տասնյակ լեզուներով թարգմանված հայկական աղոթքներով՝ «Մեկ մարմին և մեկ հոգի» խորագրով քրիստոնեական միասնության աղոթքի շաբաթվա շրջանակում, որն այս տարի նվիրված էր Հայաստանին։ Այս միջազգային էկումենիկ միջոցառումը, որի գաղափարը սկիզբ է առել 19-րդ դարակեսից, այս տարի դարձավ զորակցության յուրօրինակ արտահայտում՝ ծանր ժամանակներ ապրող հնագույն քրիստոնեական եկեղեցիներից մեկին։
Հունվարի 25-ին Միածնաէջ Մայր Տաճարում Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ծայրագույն Պատրիարք և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի նախագահությամբ մատուցվեց Սուրբ և Անմահ Պատարագ։ Պատարագիչն էր ՀՀ ԶՈւ հոգևոր առաջնորդ Հոգեշնորհ Տ.Մովսես վարդապետ Սարգսյանը։ Սրբազան արարողության ավարտին, հանդիսապետությամբ Հայրապետի, Մայր Տաճարի Իջման Սուրբ Սեղանի առջև կատարվեց քրիստոնեական միասնության աղոթք՝ որպես ամփոփում շաբաթվա։
Այս իրադարձությունները, սակայն, ոչ միայն ծիսական բնույթ են կրում։ Դրանք արտացոլում են ավելի խորը, պատմականորեն նշանակալի փոփոխություն, որը տեղի է ունենում հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքում։ Տեսնենք, թե ինչպես է այսօր Դալար գյուղի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին, որտեղ Մասիսի թեմի առաջնորդական տեղապահ Ռուբեն վարդապետ Զարգարյանը պատարագ մատուցեց և քարոզ արտասանեց, որը լայն արձագանք գտավ սոցցանցերում։
Վարդապետը, որի խոսքերը նկարագրվում են որպես «ողջ եկեղեցու շունչը պահած լսած լավագույններից մեկը», իրավիճակը համեմատեց ալեկոծության մեջ ընկած նավակի հետ և ընդգծեց, որ հոգևորականներն ու հավատացյալները ջանում են չտրվել վախին և ապավինել Տիրոջը։ Նրա խոսքերն ուղղված են ոչ միայն հավատացյալներին, այլև ողջ հայ ժողովրդին՝ հորդորելով չվախենալ, այլ ապրել հավատով, սիրով և իրենց առաքելությամբ։
Այս հոգևոր վերածնունդը, որը նկատվում է ամենահեռավոր գյուղերում ժամերգության գալիս մարդկանց դեմքերին, ցույց է տալիս, որ հայ ժողովուրդը վերադարձել է իր հավատին՝ հասկանալով, որ հենց Եկեղեցին է ի զորու փրկել մեր երկիրը վերջնական կործանումից, իսկ հայ ազգին՝ իր իսկության վերջնական կորստից։
Այս վերջին տարիներին Եկեղեցին ոչ միայն պահպանել է իր ավանդական դերը, այլև դարձել ազգային պայքարի առաջնորդ։ Ինքն էլ չցանկանալով՝ դիվական նպատակներով գործող ոհմակը հասավ ճիշտ հակառակ արդյունքի. հայ ազգը իսկապես վերադարձավ Եկեղեցու գիրկը՝ հիշելով քրիստոնեության մնայուն արժեքների և դրանց հետևելու կարևորության մասին։
Այս ամենի մասին է այսօր յուրաքանչյուր ժամերգությունը Հայաստանի և Սփյուռքի եկեղեցիներում, իր Եկեղեցուն և իր Վեհափառ Հայրապետին հավատարիմ հոգևորականի յուրաքանչյուր քարոզը, ճշմարիտ հավատացյալ հայի ամեն շունչն ու աղոթքը։ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին, կատարելով իր մեծ առաքելությունը՝ կանգնեց իր զավակների կողքին և փաստացի առաջնորդեց այսօր նաև քաղաքական պայքարը։
Եվ մի՞թե դրանում չէ պատվով կատարված և դարերի ու ծանր փորձությունների միջով անցած նրա սրբազան նախանշանակությունը։
