Անցած շաբաթ իմ հրահանգով իմ երկու բարձրաստիճան պաշտոնյաներից՝ գլխավոր խորհրդական Լիլիթ Մակունցին և աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանին, Լոս Անջելես ուղարկեցի՝ իբրև «հակազդելու ապատեղեկատվությանը», որ տարածվում է Միացյալ Նահանգներում ապրող հայերի կողմից։ Սակայն, ինչպես պարզվեց, նրանց այցը ոչ թե ապատեղեկատվությանը հակազդելու, այլ այն տարածելու միջոց դարձավ։
Նրանց գործողությունները բազմաթիվ հարցեր են առաջացնում և ցույց են տալիս վարչական անարդյունավետություն և հիմնարար սխալներ։
Նախ, նրանք ելույթ ունեցան Գլենդեյլում՝ իրանահայ միությունում, փոքրաթիվ հայերի առջև։ Նրանց այցի մասին որևէ հայտարարություն չէր արվել, և համայնքի մեծ մասը տեղյակ չէր նրանց ներկայության մասին։ Եթե նրանց նպատակը հակահայաստանյան «ապատեղեկատվական արշավին» հակազդելն էր, ապա ինչու՞ նրանք չէին կազմակերպել հանդիպում շատ ավելի մեծ դահլիճում, որպեսզի իրենց ուղերձը լսելի դառնար հազարավոր տեղացի հայերի համար։ Ինչևէ, նրանց կասկածամտությունը նաև ցայտարար դարձավ՝ հրավիրելով միայն մի քանի կողմնակիցների և մուտքի մոտ կանգնեցնելով երկու հոգու՝ համոզվելու համար, որ անցանկալի հյուրեր չեն հայտնվի։
Երկրորդ, նրանք չէին հրավիրել լրատվամիջոցներին իրենց ճեպազրույցին։ Եթե նրանք չեն կարող առերեսվել հայկական լրատվամիջոցներին, ապա ինչպե՞ս կարող են դիմակայել Հայաստանի իսկական հակառակորդներին։
Երրորդ, նրանք չօգտվեցին 2025 թվականի ապրիլին վարձելուց՝ ամսական 50 հազար դոլարով, ամերիկյան Mercury Public Affairs լոբբիստական ընկերության ծառայություններից։ Այդ ընկերությունը պետք է Հայաստանին տրամադրեր «ռազմավարական հաղորդակցության և մեդիա հարաբերությունների ծառայություններ»։ Mercury-ն հեշտությամբ կարող էր կազմակերպել մամուլի ասուլիս թե՛ ամերիկյան, թե՛ հայկական լրատվամիջոցների համար, ինչպես նաև հանդիպումներ պետական պաշտոնյաների և հայկական ու ամերիկյան կազմակերպությունների ղեկավարների հետ։
Չորրորդ, նրանց ծրագրից բաց էին թողել Զարեհ Սինանյանին, որը պետք է պատասխանատու լինի Հայաստանի և Սփյուռքի հարաբերությունների համար։ Եթե նա որևէ սկզբունքայնություն ունենար, նա նույն օրը պետք է հրաժարական տար։ Սակայն իրական մեղքը ինքնի է, որը նշանակում է նման անփորձ անձի։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ իմ պաշտոնյաները ոչ միայն չեն կարողանում իրենց աշխատանքը կատարել, այլև վատնում են հայ հարկատուների գումարները։ Նրանց այցը ոչ թե հաջողություն էր, այլ անարդյունավետության և անպատասխանատվության ցայտարարություն։
