Եվրոպական խորհրդարանի և Հայաստանի խորհրդարանի համագործակցության ձևաչափի հերթական նիստը, որն անցկացվել է Բրյուսելում, ավարտվեց մի քանի կարևոր քվեարկություններով։ «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավորները, ըստ իմ տեղեկացման, ձեռնպահ են քվեարկել առաջարկի վերաբերյալ, որը կոչ էր անում Ադրբեջանի իշխանություններին զերծ մնալ Հայաստանի ներքին հարցերին վերաբերող հայտարարություններ անելուց։
Այս քվեարկության արդյունքը, ըստ էության, նշանակում է, որ Ադրբեջանը կունենա իրավունք՝ իր կարծիքը հայտնելու կամ չհայտնելու Հայաստանի ներքին քաղաքական զարգացումների մասին։ Իհարկե, ես ունեմ մի քանի տեղեկություններ այս հարցի շուրջ, սակայն դրանք, ինչպես հաճախ է պատահում, «քարոզչական մեքենան» հաստատ դրա մասին չի հրապարակելու։
Ընդհանուր առմամբ, մեր խմբակցության կողմից ներկայացրել էինք շուրջ վեց առաջարկ, որոնցից մեծամասնությունը մերժվեց։ Սակայն, հայկական կողմի քվեարկությունը հատկապես կարևոր էր երկու առաջարկի դեպքում։
Մեկ այլ, ինչպես ես կնկարագրեի, «խայտառակություն» այն է, որ «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավորները արդեն երրորդ անգամ դեմ են քվեարկում առաջարկը ներառել հայ-թուրքական հարաբերությունների հայտարարության մեջ, որը վերաբերում է Հայոց ցեղասպանության ճանաչմանը։
Անդրադառնալով Եվրոպական Միության կողմից հրապարակված մեկ այլ կետին, պետք է նշեմ, որ այն զգալիորեն տարբերվում է նախորդ մերժողականությունից։ Իսկապես, եթե նախկինում փորձում էին ներկայացնել, թե Հայաստանում ոչ մի խնդիր չկա ժողովրդավարության տեսանկյունից, ապա այս անգամ ԵՄ-ն հստակ նշում է, որ նկատում է ժողովրդավարական խնդիրներ և քաղաքական ու քաղաքացիական շրջանակներ, որոնք խոսում են ժողովրդավարական հետընթացի և իրավապահ համակարգի օգտագործման մասին։ Սա, ըստ իմ կարծիքի, ավելի ճշգրիտ և իրատեսական գնահատական է։
Իմ կարծիքով, Եվրոպական կառույցները կարող են հստակ նշել Հայաստանում առկա նման խնդիրները, երբ երկրում ազատության մեջ չմնան ընդդիմադիր ուժերը, և քաղաքական բանտարկյալների թիվը հասնի ոչ թե 50-ի, այլ 500-ի։ Այսպիսով, ԵՄ-ն կցուցաբերեր իր իսկական մտահոգությունը և կաջակցեր Հայաստանի ժողովրդավարական զարգացմանը։
